باج دهی به صهیونیست­ها از کیسه ملت فلسطین

(به مناسبت روز جهانی قدس)

شصت سال است که یک ملت بی سرزمین، سر زمینی را بی ملت ساخته و خود را به زور زراد خانه­های اتمی و تسلیحات فوق مدرن به عنوان ملت آن سرزمین می­خواهد جا بیاندازد. تمام این کارها در سایه سیاست باج دهی غربیان به جهودان صورت می­گیرد. در این میان پرسش­های اساسی از سوی رئیس جمهور ایران آقای احمدی نژآد در سال گذشته مطرح شد که واقعا بی­جواب می­نماید.

1.در جنگ دوم جهاني بيش از 60 ميليون انسان كشته شده ا ند، از اين 60 ميليون حدود 2 ميليون نظامي و بقيه غير نظامي بوده‌اند که به شيوه‌هاي گوناگون كشته شده اند و از این میان  چرا تنها روي عده­ی خاص تمركز مي‌شود؟

2.سوال ديگر اين است که  اگر يك واقعه تاريخي اتفاق افتاده است چرا اجازه نمي‌دهند گروه‌هاي بي طرف درباره آن تحقيق كنند؟ چرا مورخان اروپايي به جرم اظهارنظر برخلاف نظر حاكمان محاكمه و زنداني  جریمه مي‌شوند؟ به منبع هویت و معرفت بیش از یک و نیم میلیارد انسان اهانت می­شود، اما آزادی بیان حاکم می­شود و دهن دیگران را با این حربه می­بندند. رشدی حق دارد به مقدس ترین مقدسات اسلام توهین کند و از مصونیت برخوردار باشد، اما گارودی باید مجرم شناخته شود، چون هولوکاست را منکر شده است!

3.مهم ترین پرسش این است که اگر اين حادثه در اروپا اتفاق افتاده است چرا مردم فلسطين بايد تاوان  آنرا بدهند؟ مردم فلسطينیان چه گناهي كرده‌اند، مگر آنها در جنگ جهاني دوم نقشي داشته‌اند؟ چرا به بهانه هولوکاستی که اگر راست هم باشد،  بيش از 5 ميليون نفر از کسانی که هیچ نقشی در آن نداشته اند  آواره شوند و بیش از 60 سال در آوارگي زندگي ‌كنند و در حسرت بازگشت بمیرند؟ چرا وقتی یکی از این افراد نارنجکی به کمر بست و خود را در میان اشغالگران منفجر کرد، تروریست لقب می­گیرد و دولت جعلی که به تصریح و تلویح اعلام می­دارد فلان و فلان را ترور خواهیم کرد حتا خشک و خالی محکوم هم نمی­شود؟ دولت قانونی یک ملت را در بند می­کشند، بانگ و رنگ جهانی ساکت اند، ولی سنگ پلخمان یک نوجوان فلسطینی را بمب اتم می­نمایند!

چه باید گفت؟ چه باید کرد؟ با کدام معیار باید داوری کرد؟

هرچه باشد، اعتقاد راسخ ما این است که روزی آه یتیمان و  زنان کودکان بی­خانمان بر آهن­های حامل سلاح ذروی پیروز خواهد شد. چنان­که میرکاواهای پیشرفته در برابر پلخمان اراده پولادین از کار مانده اند.